Nieuws
Chutzpah!
China heeft altijd ontzettend veel literaire tijdschriften gekend. Al in de vroege twintigste eeuw was Shanghai’s levendige tijdschriftencultuur de spil van menige nieuwe maatschappelijke beweging. Na een wat stillere periode onder Mao, schoten de periodieken opnieuw uit de grond, en als er ergens van een kweekvijverfunctie van het literaire tijdschrift gesproken kan worden, is het in China. Hele nieuwe romans worden erin gepresenteerd, en ook het korte verhaal, in China een voornaam genre, bestaat bij gratie van deze traditie.
Toch begonnen veel tijdschriften in de jaren negentig een wat stoffige indruk te wekken, aangezien het beschouwende werk voornamelijk bestond uit forse academische stukken. De afgelopen jaren kwam daar verandering in, doordat jonge schrijvers, mede dankzij de economische groei, de middelen kregen om hun eigen cultuur vorm te geven. Er ontstonden glossy’s en mooks (magazine-books), opvallend vaak op de markt gebracht als het geesteskind van één auteur. Het laatste voorbeeld is bestsellerauteur Annie Baby (1974), die in het eerste nummer van haar blad Dafang, afgelopen voorjaar, onmiddellijk scoorde met een uniek lang interview met de mensenschuwe Haruki Murakami.
Voorlopig hoogtepunt van deze kleine revolutie is het pas gelanceerde Tiannan, dat meteen ook een Engelse naam meekreeg: Chutzpah! Dankzij initiator Ou Ning (1969), die zich zowel in de wereld van kunst, film als urban design beweegt, kijkt het blad op de eerste plaats over de grenzen van de literatuur heen. Zo was het thema van het eerste nummer ‘Agrarian Asia’, waarvoor hij zelf het openingsstuk ‘Agrarian Utopia’ schreef. Maar ook de blik over de nationale grenzen is er vanzelfsprekender dan ooit: als primeur in China bevat het blad een Engelstalig katern, ‘Peregrine’, waarin de belangrijkste stukken zijn vertaald. De Amerikaanse redacteur Eric Abrahamsen zette het ter kennismaking online, wat een exclusief kijkje in het nieuwe literaire China oplevert.
Voor de Engelse homepage klik hier.
Reageer